ETAP 2 – MALOWANIE

ETAP 2 – MALOWANIE

1. MALOWANIE BLACH STALOWYCH I OCYNKOWANYCH

1.1 METODY MALOWANIA

CYNKAL można nakładać na suche i czyste podłoże za pomocą pędzla, wałka, pistoletu lub przez zanurzenie.

1.2 PRZYGOTOWANIE FARBY

Farbę wymieszać przed użyciem. Do malowania pędzlem lub wałkiem rozcieńczyć w ilości do 10% rozcieńczalnikiem MALSOLWENT NR 1 prod. MALEXIM. Do malowania przez zanurzenie lub natryskiem stosować rozcieńczalnik MALSOLWENT NR 2 (w ilości 20-30%).

Lepkości robocze:
malowanie pędzlem – lepkość handlowa
natrysk pneumatyczny – 20-40 s
malowanie przez zanurzenie – 25-35 s

1.3 WYDAJNOŚĆ MALOWANIA

  • Teoretyczna wydajność malowania gruntśmalią CYNKAL bez rozcieńczania wynosi 8 m2/l. Otrzymuje się wtedy suchą powłokę o grubości ok. 45 µm.
  • Po rozcieńczeniu farby do natrysku pneumatycznego, po wyschnięciu uzyskuje się bardzo cienkie powłoki – rzędu 20 µm. Należy to uwzględnić do ustalenia ostatecznej grubości powłoki ochronnej.
  • W zależności od temperatury, chłonności i rodzaju rdzy, chropowatości podłoża, kształtu i rodzaju konstrukcji oraz metody aplikacji wydajność praktyczna może się zmniejszyć do 6-7 m2/dm3.
  • Przy malowaniu rozcieńczoną farbą należy zwiększyć ilość warstw, aby uzyskać wymaganą przez inwestora grubość suchej powłoki.
  • Łączna grubość suchej powłoki zależy od wymagań inwestora i korozyjności środowiska.
1. Najkorzystniej jest malować, gdy podłoże ma temperaturę od 15 do 30°C.
2. Jeżeli temperatura otoczenia wynosi ok. 30°C to blacha na dachu może mieć temperaturę nawet 50°C.

1.4 NASTĘPNE WYMALOWANIA

Krótki czas schnięcia farby zapewnia możliwość 2-krotnego malowania w ciągu jednego dnia, np. dużej konstrukcji nośnej, dachu, ogrodzenia. Następne można nakładać w dowolnych odstępach czasu, po wyschnięciu poprzedniej powłoki CYNKALU.
Jeżeli wykonawca zamierza nanosić na CYNKAL farby tzw. chemoodporne lub inne zawierające dużo agresywnych rozpuszczalników jak ksylen, toluen lub nitro należy wydłużyć czas schnięcia i przeprowadzić próbne wymalowanie, żeby uniknąć odspajania się powłok od podłoża.

1.5 SPOSÓB MALOWANIA

A. BLACHY STALOWE

a. miejsca skorodowane – oczyszczone z luźnej rdzy, korzystnie jest zagruntować miejscowo farbą CYNKAL rozcieńczoną 10-20% rozcieńczlnikiem MALSOLWENT nr 1.
b. krawędzie zgradować i pomalować miejscowo pędzlem.
c. spawy oczyścić z zendry i pomalować miejscowo pędzlem.
d. mocowania, zawinięcia pomalować miejscowo pędzlem.
e. cały dach i rynny pomalować 3-4 krotnie farbą CYNKAL zgodnie z zaleceniami producenta lub projektanta.

B. DACHY Z BLACHY OCYNKOWANEJ

a. świeży ocynk po umyciu malować 2-3 krotnie farbą CYNKAL zgodnie z zaleceniami producenta lub projektanta.
b. stary ocynk – miejsca skorodowane z przebiciami produktów korozji stali przez powłokę cynku, po usunięciu luźnych produktów korozji stali, zagruntować miejscowo farbą CYNKAL rozcieńczoną 10-20% rozcieńczalnikiem MALSOLWENT nr 1.
Szare i białe produkty korozji cynku należy usunąć papierem ściernym, szczotką drucianą lub przez delikatną obróbkę strumieniowo-ścierną (tzw. omiatanie piaskiem).
c. krawędzie, spawy, mocowania jak w pkt A.
d. cały dach i rynny pomalować 2-3 krotnie farbą CYNKAL zgodnie z zaleceniami producenta lub projektanta.

2. MALOWANIE RENOWACYJNE

DACHY POKRYTE STARYMI POWŁOKAMI MALARSKIMI

Ten rodzaj podłoża wymaga szczególnej staranności podczas przygotowania powierzchni przed malowaniem.

  • Bardzo ważną czynnością jest oszacowanie stanu starych powłok pod kątem ich przyczepności do podłoża, stopnia skredowania, porowatości, kruchości itp.
  • Stare powłoki o słabej przyczepności, zgodnie z wytycznymi przy pracach antykorozyjnych,powinny być usunięte z podłoża.
  • Szczególnie dotyczy to farb ftalowych i chlorokauczukowych ogólnego stosowania na blachach ocynkowanych.
  • Pozostawienie takich powłok na podłożu i pokrycie ich nową farbą, może być przyczyną późniejszego odspajania się całego zestawu malarskiego, nawet już po jednym sezonie eksploatacji.

2.1 MYCIE

Podczas mycia dachu należy starać się by usunąć jak najwięcej łuszczących się i słabo przylegających powłok malarskich. Najlepsze efekty uzyskuje się podczas mycia ciśnieniowego na gorąco z użyciem EKOSOLWENTU.

2.2 MECHANICZNE USUWANIE STARYCH POWŁOK

Resztki łuszczących się farb usunąć metodami mechanicznymi: szpachelką, szczotką drucianą (ręczną lub na wiertarce), papierem ściernym lub przez obróbkę strumieniowo-ścierną (tzw. omiatanie luźnym ścierniwem).

2.3 KONTROLA PRZYCZEPNOŚCI STARYCH POWŁOK

To bardzo ważna czynność, bez której nie należy rozpoczynać malowania renowacyjnego. Należy wykonać próby przyczepności pozostałych na podłożu metalowym starych powłok, często pozornie dobrze przylegających. Ze szczególną starannością należy to zrobić w przypadku powłok na podłożu ocynkowanym.
Prosty sposób polega na tym by szpachelką lub innym narzędziem, próbować w kilku miejscach usuwać farbę.
Jeżeli farba odchodzi z łatwością w większości badanych miejscach to znaczy, że ma słabą przyczepność i należy usunąć wszystkie stare powłoki. Pozostawienie ich na podłożu może być przyczyną przyśpieszonego odspajania się całego zestawu powłok, tzn. nowej i starej.
Do dokładniejszej oceny przyczepności starych powłok bardzo przydatna jest metoda siatki nacięć.

Metoda siatki nacięć:
Badanie przyczepności powłoki wg PN-EN ISO 2409 (dawniej PN-80/C-81531) to praktyczna i wiarygodna metoda na określenie przyczepności międzywarstwowej i całego ochronnego systemu malarskiego do podłoża.
Siatkę nacięć wg tej normy wykonuje się specjalnymi nożami krążkowymi. Jego brak można w praktyce zastąpić nożem, żyletką lub skalpelem nacinają powłokę po 6 razy na krzyż pionowo i poziomo, tak aby otrzymać siatkę złożoną z 25 kwadratów o boku 2 mm. Następnie przesunąć pędzlem bez wywierania nacisku w kierunkach nacinania powłoki i stwierdzić, czy wystąpiły odpryski powłoki i określić ich procent. Metoda
praktycznie jest zalecana do badania powłok o grubości do 160 µm. Lepszą ocenę przyczepności można uzyskać zaklejając siatkę taśmą klejącą. Taśmę należy kilkukrotnie potrzeć palcem i pozostawić na 5 minut, po czym oderwać.
Jeżeli w miejscu przecięcia się linii występują nieznaczne odpryski do 5% powierzchni siatki nacięć, to uznaje się, że powłoka ma dostateczną przyczepność – jest to 1 stopień przyczepności. Gdy w miejscu przecięcia się linii występują większe odpryski do 15% wykonanej siatki nacięć to jest to 2 stopień. Oznacza to zwiększone ryzyko odspojenia się renowacyjnego zestawu malarskiego wraz ze starymi powłokami po krótkim czasie eksploatacji.

Jeżeli powłokę łatwo jest usunąć z większości kontrolowanych miejsc, to zgodnie z zaleceniami przy pracach antykorozyjnych powinno się usunąć wszystkie stare farby z podłoża.


2.4 PRÓBA TOLERANCJI STARYCH I NOWYCH FARB

Miejsca przeznaczone do wykonania próby należy schropowacić papierem ściernym lub szczotką drucianą i dokładnie odpylić.
Na stare powłoki malarskie nałożyć miejscowo w grubej warstwie, w kilku punktach nowe farby. Obserwować zmiany następujące w trakcie 24 godzin. Jeżeli po tym czasie nie wystąpią wady wyglądu i utrata przyczepności do podłoża zestawu powłok starej i nowej, można przystąpić do malowania (przyczepność można sprawdzić przy użyciu szpachelki).

2.5 MALOWANIE

a. MALOWANIE STARYCH POWŁOK O DOBREJ PRZYCZEPNOŚCI

Miejsca odsłonięte do metalicznego podłoża, z których usunięto luźną rdzę lub produkty korozji cynku, zagruntować miejscowo farbą CYNKAL rozcieńczoną MALSOLWENTEM.Pozostałe dobrze przyczepne podłoża powłoki malarskie schropowacić papierem ściernym lub szczotką drucianą, ewentualnie lekko przepiaskować (tzw. omiatanie ścierniwem). W ten sposób zostanie zwiększone rozwinięcie powierzchni, co spowoduje lepszą przyczepność powłok malarskich.Po 24 godzinach całość pomalować 1-3 krotnie zgodnie z zaleceniami inwestora lub projektanta.


b. MALOWANIE STARYCH POWLOK O SŁABEJ PRZYCZEPNOŚCI

Należy zdawać sobie sprawę, że malowanie renowacyjne powłok o słabej przyczepności to najgorsza opcja, nie dająca gwarancji długiej żywotności całego zestawu malarskiego.
W przypadku takich powłok trudno jest zidentyfikować rodzaj starej farby, stopień jej destrukcji, a przede
wszystkim trudno określić przyczepność do podłoża bez użycia profesjonalnych przyrządów.
  • Niewłaściwa ocena przyczepności starych farb do podłoża, jest najczęściej spotykaną przyczyną odspajania się zestawu starych i nowych powłok często nawet po jednym sezonie, szczególnie na dachach narażonych na wielomiesięczne zaleganie ciężkich warstw śniegu.
  • Do malowania renowacyjnego starych powłok malarskich często stosowane są farby       akrylowe, które uszczelniają stare powłoki i zapewniają wieloletnią ochronę przed korozją i destrukcją.
  • Zalecaną metodą malowania renowacyjnego starych powłok malarskich o słabej lub trudnej do określenia przyczepności do podłoża, jest nanoszenie w pierwszym etapie tzw. warstwy sczepnej
  •  Warstwę sczepną można uzyskać przez nałożenie cienkiej pierwszej warstwy farby Cynkal rozcieńczonej przez dodanie ok. 20% rozcieńczalnika MALSOLWENT NR 1.
  • Tak naniesiona powłoka stanowi warstwę sczepną pomiędzy starymi i nowymi powłokami. W znacznym stopniu chroni stare powłoki przed wnikaniem w nie części lotnych z nowych farb. Ogranicza w ten sposób ich degradację, a co za tym idzie, zapobiega odspajaniu się całego zestawu powłok od podłoża.
  • Następne warstwy nakładać zgodnie z kartą wyrobu oraz zaleceniami producenta lub projektanta.
3. MALOWANIE DACHÓW Z BLACH POWLEKANYCH

To często trudny do rozwiązania problem ze względu na rozmaitość blach tego rodzaju na rynku.
Blachy powlekane znanych i renomowanych producentów krajowych i zagranicznych zachowują swoją trwałość w okresie 10-25 lat. Niestety, na rynku pojawiają się również blachy powlekane niskiej a nawet b. niskiej jakości. Mimo zapewnień, o ich wysokiej jakości, często już po paru latach pojawiają się ogniska korozji i zachodzi odspajanie powłok. Dlatego też, przed przystąpieniem do malowania takich blach należy zasięgnąć opinii producentów blach i farb.

4. GRUBOŚĆ POWŁOK
  • Do trwałej ochrony antykorozyjnej minimalna grubość powłoki powinna wynosić 150 µm. Taka grubość powłoki malarskiej, nałożonej na prawidłowo przygotowane podłoża, zapewnia ochronę na co najmniej 5 lat.
  • Każda następna warstwa farby może zwiększyć trwałość zestawu nawet o kilka lat.
  • Powyższe uwagi dotyczą dachów eksploatowanych w przeciętnych warunkach atmosferycznych.
  • Grubość powłok należy zwiększyć w środowisku o większym zagrożeniu korozyjnym (np. wielkomiejsko-przemysłowym lub nadmorskim) oraz w regionach, gdzie naturalnym jest wielomiesięczne zaleganie na dachach grubych warstw śniegu.
5. DODATKOWE ZALECENIA

a. W przypadku konstrukcji i dachów narażonych na długotrwałe działanie promieni UV, unikać stosowania farb ftalowych i chlorokauczukowych.
Obok wielu zalet, mają szereg wad, które raczej ograniczają ich stosowanie w warunkach dużego nasłonecznienia. Farby te nie są odporne na przemienne cykle przemarzania i nagrzewania zachodzące np. na dachach (100-200 razy w roku). Mają słabą odporność na UV – szybko kruszeją, pękają i tracą przyczepność do blach.
Ponadto, chlorokauczuki pod wpływem UV rozkładają się z wydzieleniem szkodliwych dla zdrowia i korozyjnych
związków chloru (np. kwas solny). Szczególnie na nasłonecznionych połaciach dachów widać szybką degradację i złuszczanie się płatami popularnych ftalówek i chlorokauczuków.

b. Obecnie coraz częściej stosowane są farby akrylowe, szczególnie te, które posiadają własności gruntoemalii. Farby akrylowe mają bardzo dobre własności mechaniczne. Są plastyczne, elastyczne oraz kurczą się i rozszerzają wraz z blachami na dachu podczas mrozów i upałów. Dzięki temu nie pękają jak popularne farby ftalowe i chlorokauczukowe, znacznie dłużej zachowują niezmienione
własności i kolor.

c. Spoiwa akrylowe mają doskonałą przyczepność do każdego podłoża metalowego i niemetalicznego: eternit, dachówka, papa, drewno, cegła, beton, tynk a nawet plastikowe rynny.
Dzięki tym wszechstronnym własnościom mają najszersze zastosowanie w gospodarstwach domowych, w budownictwie i w przemyśle.

d. Zgodnie z wytycznymi prowadzenia prac antykorozyjnych opartym na polskich normach PN-ISO 8501, 8502, 8503, 8504 i 12944, stare powłoki malarskie wymagają fachowej oceny ich stopnia przyczepności do podłoża zgodnie z PrPN-ISO 2409, PN-EN 24624: 1994, PrPN-ISO 4628.

e. Ocena przyczepności starych powłok do podłoża przeprowadzona niezgodnie z wymienionymi normami, może być niewłaściwa i może spowodować ich odspajanie się od podłoża po nałożeniu nowych farb. Nie stosowanie się do powyższych zaleceń upoważnia producentów
farb do oddalenia reklamacji i roszczeń klienta.

f. Optymalna temperatura malowania podłoża dla większości farb wynosi od 15 do 30°C. W trakcie malowania w upalne dni należy odpowiednio organizować pracę. Przy temperaturze powietrza 30°C, podłoże metalowe od strony nasłonecznionej może mieć nawet powyżej 50°C. Test temperatury podłoża można wykonać dotykając podłoża grzbietem dłoni. W ten sposób możemy
w przybliżeniu określić temperaturę podłoża – czy jest wyższa lub niższa niż ciepłota ludzkiego ciała. W upalne dni, na konstrukcjach narażonych na działanie słońca, prace należy zaczynać od wschodniej lub południowej strony i “uciekać” przed słońcem w kierunku strony zachodniej i północnej. Pilnowanie reżimu temperatury podłoża podczas malowania jest bardzo ważne. Większość wyrobów malarskich zawiera części lotne, które zaczynają gwałtownie parować z farby po zetknięciu z podłożem rozgrzanym powyżej 35°C. Powstają wtedy wady wymalowania takie jak tzw. “sparzenie powłoki” czyli brak rzeczywistej przyczepności do podłoża. Ponadto powstają wtedy w powłoce liczne kratery i pęcherze przez które do podłoża penetruje woda powodując korozję metalu. W okresie jesienno-zimowym, następuje zamarzanie wody w porowatej warstwie farby i jej odspajanie od podłoża.

g. METALE NIEŻELAZNE, a szczególnie cynk i aluminium wymagają usunięcia produktów korozji z podłoża. Duża reaktywność cynku i aluminium powoduje powstawanie warstewki zwartych ale kruchych tlenków, wodorotlenków, węglanów i związków z siarką. Pozostawienie tych nalotów w znacznym stopniu obni
ża przyczepność powłok malarskich, powoduje ich zmarszczenie i odspajanie nawet po krótkiej eksploatacji. Produkty korozji można usunąć papierem ściernym, ręcznymi lub mechanicznymi szczotkami stalowymi lub przez delikatną obróbkę strumieniowo-ścierną, tzw. omiatanie ścierniwem. Białe i szare produkty korozji usunąć do uzyskania metalicznego podłoża.

Należy unikać nakładania na te metale farb olejnych, ftalowych i chlorokauczukowych ogólnego stosowania. Np. cynk reaguje z niektórymi składnikami tych farb i tworzy mydła cynku. Mydła te zmniejszają przyczepność do podłoża, a następnie powodują kruszenie powłok malarskich.